+ 48 71 889 80 00

Wrocław -->> ul. Ołtaszyńska 71a |||| Warszawa -->> ul, Marconich 3

Czym jest bielactwo i jak możemy je leczyć?

Bielactwo to choroba skóry, która występuje nawet u 4/100 kobiet i mężczyzn i objawia się charakterystycznym mlecznobiałym przebarwieniem skóry. Pacjenci, ze względu na swój nietypowy wygląd, często mają problemy z samoakceptacją i często są napiętnowani społecznie – zwłaszcza w okresie dzieciństwa i młodości. Jakie są główne przyczyny bielactwa? Czy istnieje skuteczny sposób na wyleczenie tej nieestetycznej choroby skóry? Jaka jest różnica między bielactwem nabytym a bielactwem wrodzonym?

Czym charakteryzuje się bielactwo nabyte?

Bielcatwo nabyte – przyczyny

Przyczyna bielactwa jest nieznana. Biorąc pod uwagę podatność genetyczną, bieg rodzinny jest częsty, ale sposób dziedziczenia nie jest jasny. Trzy teorie dotyczące mechanizmu niszczenia melanocytów: autoimmunologiczny, neurochemiczny i toksyczny. Bielactwo w połowie przypadków dotyka osoby poniżej 21 roku życia i często zostaje z nimi na całe życie. Choroba dotyka w równym stopniu mężczyzn, jak i kobiety. Oczywiście osoby, które są bardziej narażone na rozwój bielactwa, mają członków rodziny z tą chorobą lub ma podłoże autoimmunologiczne

Objawy bielactwa nabytego

Bielactwo nabyte może być związane z innymi chorobami skóry, takimi jak przedwczesne siwienie włosów, znamię Suttona i łysienie plackowate. Jednak najczęściej towarzyszą mu choroby tarczycy, choroby hashimoto oraz inne choroby na podłożu autoimmunologicznym. Cukrzyca, toczeń rumieniowaty, choroba Addisona lub niedokrwistość złośliwa mogą również współistnieć z bielactwem. Leukoplakia może również wystąpić w przebiegu czerniaka złośliwego i jest wówczas uważana za korzystny czynnik prognostyczny związany ze skuteczną odpowiedzią immunologiczną organizmu na komórki nowotworowe.

Czym charakteryzuje się bielactwo wrodzone?

Bielactwo – choroba genetyczna spowodowana odziedziczeniem wadliwego genu. Bielactwo obserwuje się nie tylko u ludzi. Występuje również u zwierząt: królików, szczurów i myszy. Bielactwo u ludzi występuje z częstością od 1:5 000 do 1:15 000. Jak sama nazwa wskazuje, wrodzony bielactwo zaczyna się od urodzenia. Choroba jest dziedziczona przez przypadek, ale oboje rodzice dziecka z albinizmem muszą być nosicielami wadliwego genu. Dlaczego ludzie rozwijają albinizm? Genetyczna przyczyna wrodzonego bielactwa jest związana z niedoborem enzymu zwanego tyrozynazą, który jest odpowiedzialny za przekształcanie melaniny. Przy wrodzonej leukoplakii zaburzeniami towarzyszącymi mogą być wady słuchu lub wzroku.

Bielactwo wrodzone uogólnione

Najbardziej typowym objawem jest to, że na 80% skóry pojawiają się plamy. Skóra ponadto charakteryzuje się zmianami w siatkówce i światłowstrętem.

Bielactwo u dzieci

Bielactwo wrodzone u dzieci jest bardzo charakterystyczną chorobą – po urodzeniu kolor skóry i tęczówki dziecka są bardzo jasne, a włosy, brwi i rzęsy są prawie całkowicie białe. Tęczówka oka nie zawsze jest jasnoniebieska – może zmienić kolor i wtedy oko wygląda na czerwone lub różowe. Włos pozostaje bardzo jasny przez całe życie i nie czernieje. Bielactwo występuje raz na 10 000 osób. urodzić się. Bielactwo u dzieci objawia się pojawieniem się małych przebarwionych plam, które z czasem mogą się powiększać i obejmować coraz większe obszary. Najczęściej białe plamy pojawiają się na twarzy, dłoniach i ramionach oraz w okolicach łokci, kolan i narządów płciowych. Przebarwione plamy mają nieregularny kształt z ciemniejszymi, ciemniejszymi krawędziami. Mogą również pojawić się w wyniku urazu lub traumatycznych przeżyć z powodu silnego stresu. Są w liczbie pojedynczej lub mnogiej i zwykle symetryczne. Zwykle leukoplakii nie towarzyszą żadne inne objawy.`

Bielcatwo rozpoznanie

Aby postawić diagnozę, lekarz rodzinny lub dermatolog nie musi wykonywać żadnych dodatkowych badań. Charakterystyczny i typowy obraz kliniczny(przebarwienie skóry jest wystarczający do rozpoznania leukoplakii. Dodatnia historia chorób autoimmunologicznych może również prowadzić do diagnozy. Ponieważ niedoczynność lub nadczynność tarczycy często współistnieją, badanie hormonów tarczycy jest przydatne w diagnostyce leukoplakii.

Leukoplakia indukowana chemicznie jest tak podobna do leukoplakii, że można ją łatwo pomylić. Dlatego lekarze powinni zawsze pytać o narażenia zawodowe. W diagnostyce różnicowej należy również wykluczyć inne dermatozy charakteryzujące się występowaniem plam odbarwionych lub odbarwionych. Należą do nich grzybica pstra, stwardnienie guzowate, przebarwienia pozapalne, łuszczyca, toczeń rumieniowaty, atopowe zapalenie skóry.

Leczenie bielcatwa

Farmakologiczne metody leczenia bielactwa

Bielactwo leczenie miejscowe. W leczeniu miejscowym stosuje się przede wszystkim maści i kremy zawierające kortykosteroidy lub inhibitory kalcyneuryny. Dla pacjentów jest to wygodna i łatwa metoda, którą wystarczy regularnie stosować. Jednak jego skuteczność jest ograniczona – najlepiej sprawdza się we wczesnych stadiach choroby. Nie nadaje się również do leczenia dużych obszarów skóry.

Bielcatwo leczenie ogólne – rzadko stosuje się kortykosteroidy doustne, w szczególnych przypadkach ciężkiego, rozległego i szybko postępującego bielactwa, w celu czasowego opanowania procesu zapalnego. Ze względu na duże ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, terapia ta powinna być stosowana jedynie krótkoterminowo.

Bielactwo, a fototerapia

Fototerapia UVB 311 nm na bielactwo charakteryzuje się niską częstotliwością 2-3 razy w tygodniu. Ponieważ leukoplakia jest wrażliwa na promieniowanie UV, leczenie rozpoczyna się od małej dawki i stopniowo zwiększa dawkę, aż u pacjenta pojawi się różowy rumień. Leczenie podaje się początkowo przez trzy miesiące. Jeśli dojdzie do ponownej pigmentacji, może ona utrzymywać się do 24 miesięcy. Wykazano, że fototerapia wąskopasmowym promieniowaniem UVB jest najbardziej skuteczna w przypadku leukoplakii na twarzy, szyi i tułowiu. Dłuższa ekspozycja na 311 nm UVB jest niezbędna do uzyskania zadowalających wyników, zaczynając od małych dawek, ale prowadząc z czasem do wysokich dawek skumulowanych.

Pielęgnacja skóry z bielcatwem

Skóra bielactwa wymaga pielęgnacji jak każda skóra. Ważne jest odpowiednie nawilżenie i wzmocnienie naturalnej bariery ochronnej naskórka. Pomocne są kosmetyki zawierające fitoceramidy, emolienty, kwas hialuronowy i inne mukopolisacharydy. Skóra z leukoplakią może również wykazywać zwiększoną wrażliwość na czynniki zewnętrzne, dlatego w pielęgnacji skóry stosuje się również kosmetyki o działaniu łagodzącym, redukującym zaczerwienienia i łagodzące, kosmetyki zawierające d-panthenol, alantoinę i płatki owsiane. Bardzo przydatne. Same kosmetyki bez odpowiedniej pielęgnacji nie pozbędą się bielactwa. Pomocne mogą być jednak preparaty wyrównujące koloryt skóry, takie jak zawierające bakuchiol.

Kosmetyki na bielactwo

Niestety obecnie nie ma środków kosmetycznych na rozjaśnianie białych plam. Jednak właściwa i świadoma pielęgnacja skóry bielactwa może pomóc poprawić jej kondycję i w pewnym stopniu wyrównać koloryt. Nowoczesna kosmetologia oferuje również różne możliwości skutecznego maskowania przebarwień. Wspaniale jest widzieć, że leczenie bielactwa zmienia się dramatycznie. Jako społeczeństwo coraz bardziej przyzwyczajamy się do tej choroby i akceptujemy odmienność innych ludzi. Wpływa to na samoakceptację osób dotkniętych bielactwem i ich zmieniające się do niedawna postrzeganie piękna fizycznego przez pryzmat tego, co postrzegają jako braki.

Zioła w leczeniu bielactwa

Ziołowe środki są również powszechnie stosowane w leczeniu bielactwa. Należy jednak skonsultować się z dermatologiem. Wśród ziół leczniczych wyróżnia się miłorząb dwuklapowy, chrząszcz i piperyna zawarta w pieprzu. Można go dodać do maści i nakładać bezpośrednio na przebarwione miejsce. W menu może znaleźć się również ciecierzyca i produkty pszczele. Należy jednak pamiętać, że domowe sposoby na bielactwo to tylko tymczasowe metody.

Nowoczesne metody leczenia

Jedną z metod leczenia jest przeszczepianie melanocytów ze zdrowych fragmentów naskórka w miejsca zmienione chorobowo i wstrzykiwanie melanocytów tam, gdzie melanocytów nie ma. Najnowszym sposobem leczenia bielactwa nabytego jest autologiczny przeszczep komórek naskórka.

Czy bielactwo jest groźne?

Bielactwo nie jest zaraźliwe, ale choroba jest uciążliwa, a czasem niebezpieczna. Melanina chroni głębsze warstwy skóry przed promieniowaniem UV: pod wpływem słońca zabarwia skórę na brązowo dla dodatkowej ochrony. Skóra pozbawiona melaniny jest bardzo wrażliwa na promieniowanie UV: nawet niewielka ekspozycja na słońce może powodować rozległe oparzenia słoneczne, stany zapalne i pęcherze.

Na co powinny uważać osoby z bielcatwem ?

Poza niekorzystnym wrażeniem estetycznym, leukoplakia nie powoduje żadnych dodatkowych negatywnych skutków zdrowotnych. Problem zaczyna się, gdy skóra z bielactwem jest narażona na działanie związane promieniowaniem słonecznym. Blade obszary skóry należy zawsze chronić przed słońcem za pomocą odzieży, kremów i innych kosmetyków z odpowiednio wysokimi filtrami SPF. Warto również pamiętać, że osoby, u których zdiagnozowano bielactwo, są bardziej narażone na rozwój chorób autoimmunologicznych.